Ellerin

Sisli olsa da bakışlarının karşılığı ilk anda el yordamıyla bulmayı dene.Ellerin senin zannettiğinden çok daha akıllı.Kendilerinde oldukları bir zaman olsun yeter ki.Yeni uyanmış olsunlar .Su değmemişte olsa temiz olsunlar.Boş...Bomboş olsunlar..Çizgiler,lekeler geçmesin üzerlerinden doğduktan sonra eklenmiş,onlara ait olmayan.
Gölgeler... Saat kaç olursa olsun, güneş ne tarafa sırtını vermiş olursa olsun, ya da ay gökyüzünde krallığını ilan etmişken olsun...Gölge tehlikesi her zaman var.Ona dikkat et sadece.
Birde tek başına ol.Yalnız değil ama tek başına..Kimsesiz ,sessiz değil..İstersen çok kimseli ol .Hatta gürültünün en ortasında ol.Ama tek başına...Tek başına ol.
Silüet halinde olsun herkes.Sen dokunduğunda kontürleri koyulaşsın.Dudakları kırmızılaşsın.Fonda kareler oluşsun. Siyah ,beyazın yanında daha siyah...Beyaz ,siyahın yanında bembeyaz..Birde önemseme dudakların hareketini ,renklerindeki koyuluğu.Onlar senden önce de ,senden sonra da hep bir şeyler söyleyecekler..Sen sus..İstediğin kadar.Mecbur hissetme.
Ellerin..Onların bir şey söylemesine hep izin ver ama.Renk değiştirmesine..Altın gibi,ya da bembeyaz ışıl ışıl olup,tüm dikkatleri üzerlerine çektiklerinde utanma.Pembeleştirme yanaklarını.Kısmaya çalışma ışığını.Ya da görmezden geldiklerinde,yoklarmış gibi,yokmuşsun gibi davrandıklarında,karartma içini.Pul pul dökme..dökülme!

' O Zaman Her Şey Sadece Olur '

Ayrıksamayı bıraktığımız daha ilk anda hayatın rengi değişmeye başlar.Her an her saniye değişim devam eder.Bu değişim bizi ışığa,gökyüzüne,en yükseklere götüren bir değişim olur ve o renklerin içindeyken oturup düşünmeyiz çamura nasıl bir form versem,taşı nasıl yontsam,hangi sözcükleri,hangi notaları biraraya getirsem,ya da oyuncuysak bu duyguyu nasıl karşı tarafa geçirsem diye..Kendimi ne yapsam da iyi hissettem diye...Düşünmeyiz.O zaman her şey sadece olur.Ve dünyanın en beğenilen,tanınan,konuşulan eserini bile yaratmış olsak,bu oluşun o kadar önemsenecek bir durum olmadığının farkında oluruz.Yaptığımız sadece doğamızı gerçekleştirmektir..Bedenimizin ölümüne neden olmamak için yemek yememiz kadar ,ruhumuzun ölümüne neden olmamak için dönüştürmemiz-üretmemiz,yaratmamız- kadar normal ve olmazsa olmaz bir şeydir.Şayet ürettiklerimiz ,burnumuzu Kaf dağına taşıdıysa,bir durup düşünmekte fayda var.